[A Persian translation of the Riḍván message 2026 of the Universal House of Justice

to the Bahá’ís of the world]

ترجمه‌ای از

پیام بیت ‌العدل اعظم خطاب به بهائیان جهان

رضوان ۲۰۲۶ میلادی (۱۸۳بدیع)

(هیئت بین‌المللی ترجمه به زبان فارسی)

ستایندگان اسم اعظم در سراسر عالم ملاحظه فرمایند

دوستان عزیز و محبوب،

اکنون مرحلۀ دوّم و بزرگ‌تر نقشۀ نه‌ساله آغاز می‌گردد.  عالم بهائی با کمال وحدت و با اطمینان به مسیری که برگزیده‌ است رو به پیشرفت است، بینشش واضح است و اعتقادش راسخ، بی‌هراس از آشفتگی‌ها و تلاطمات روزافزون جهان، بر رسالت مقدّس خویش متمرکز است.  به خصوص مسروریم که مؤمنین جدید در میدان خدمت و عمل دوش به دوش نفوسی که سال‌ها در امر الهی ثابت بوده‌اند مشتاقانه نقش خود را ایفا می‌نمایند.  محدوده‌های جغرافیایی که از سوّمین نماد رشد عبور نموده‌اند میادینی پربار برای حصول و اشاعۀ تجارب غنی و ارزشمند گشته‌اند.  همچنین مایۀ خشنودی است که دوستان در سراسر جهان پیام ماه دسامبر این جمع را خطاب به مشاورین که در ارض اقدس گرد هم آمده بودند مورد تأمّل قرار داده و از مضامین آن در برنامه‌ریزی‌ها و اقدامات خویش بهره می‌گیرند.

این روحیّۀ هدف‌مند به ویژه در گردهمایی‌های مؤسّسات که در سراسر دنیا برگزار شده‌ به‌ نحو چشمگیری مشهود بوده است.  گزارش‌های واصله از این اجتماعات یک پدیدۀ مشترک را به کرّات بازتاب می‌نماید:  گفتگویی عمیق و سرشار از بصیرت که نه بر اساس فرضیّات یا نظریّات، بلکه بر پایۀ تجربۀ مستقیم حاصله از بنای جوامعی پویا و زنده استوار است.  فرایند مستمرّ یادگیری که در هر مکان در حال وقوع است محرّک و مشوّق این گفتگو است، گفتگویی متأثّر از درک عمیقی از اهمّیّت مجهودات جامعۀ بهائی و کاربرد آن برای جهانی آشفته که به شدّت نیازمند یافتن جهت است.  حسّ مسئولیّت و عزمی راسخ به هم‌راه آگاهی دقیقی از مقیاس وظیفۀ‌ پیش رو در همه جا مشهود است.  این گفتگو غالباً چشم‌انداز تکمیل‌کنندۀ دیگری را می‌گشاید که از آن منظر، کوشش‌های جوامع و افراد نه صرفاً به‌ عنوان پی‌گیری برنامه‌ها و طرح‌ها، بلکه به منزلۀ پرورش شیوه‌‌ای از زندگی بر طبق تعالیم الهی نمایان می‌گردد، روشی که در پرتو آن، اقدامات و تعاملات و آرمان‌ها شکل جدید می‌گیرد.

همین گفتگوی مجدّانه که حاوی تعهّدی عمیق به یادگیری است در سراسر جامعه از سطوح ملّی و منطقه‌ای گرفته تا روستاها و محلّه‌ها و در محیط‌های گوناگون از جمله در جلساتی که توسّط مؤسّسات تشکیل می‌شود و نیز در فضاهای دیگری که پدیدار می‌گردد در حال پیشرفت است.  بی‌تردید این گفتگو یکی از ویژگی‌های برجستۀ کانونشن‌های ملّی نیز خواهد بود.  مشتاقانه منتظریم که با تحکیم و تقویت این گفتگو، الگوهای اقدام فردی و جمعی نیز تقویت یافته و توسعه یابد.  این گفتگو باید طبق معمول، به حلقه‌های هر چه گسترده‌تری از دوستان، همسایگان و دیگر نفوس هم‌فکر تعمیم یابد، نفوسی که کوشش‌ در جهت تحقّق پیشرفت روحانی و مادّی مبتنی بر یگانگی نوع انسان را ارج می‌نهند.  فضاهایی که برای گسترش این گفتگو در حال ایجاد است، اعمّ از خودجوش یا برنامه‌ریزی شده، نشانۀ افزایش تعامل با اجتماع است و امیدواریم بیش از پیش فراگیر شود.

بسیاری از افراد در اجتماع بزرگ که با اقدامات و فعّالیّت‌های بهائیان در سطح محلّی آشنا می‌شوند، با شگفتی به خصوصیّات متمایز آن می‌نگرند:  اینکه این مساعی از دل‌سوزی صمیمانه نسبت به رفاه همگان سرچشمه می‌گیرد، جملگی معطوف به وحدت و خدمت است، و در عین پای‌بندی به اصولی روشن مدّعی نیست که برای هر مشکلی پاسخی فوری در اختیار دارد.  با روحیّه‌ای سرشار از تعامل در یک تلاش مشترک، بهائیان می‌کوشند با دیگران هم‌کاری کنند، در کنار یکدیگر بیاموزند، و البتّه در روابط‌شان با اولیای امور و مسئولین اجتماع جدّی و بینش‌مند باشند.  آنان تغییر و تحوّل اجتماعی را بدون جاه‌طلبی سیاسی یا منفعت‌طلبی شخصی پی‌گیری می‌کنند و آگاهند که با برجسته‌تر شدن نقش امر الله، حصول درک صحیح ماهیّت و اهدافش اهمّیّت خاصّی پیدا می‌کند.  در بسیاری از نقاط، عمیق‌تر شدن روزافزون تعاملات جامعۀ امر با اجتماع، ناگزیر موقعیّت‌های تازه‌ای را ایجاد می‌کند و پرسش‌های جدیدی را برمی‌انگیزد که جامعه باید مدبّرانه با آن مواجه شود و البتّه این نیاز، جامعه را بر آن می‌دارد تا قابلیّت‌های خود را بیش از پیش پرورش دهد.

همانگونه که در پیام خود به کنفرانس اخیر مشاورین توضیح دادیم، یکی از تحوّلات مهمّ در چهار سال گذشته ظهور برجسته‌تر جامعه در مقام یک عامل فعّال در پیشبرد نقشه بوده است، جامعه‌ای که خود را به نحوی سازمان می‌دهد تا به نیازهای خاصّ پاسخ گوید و مجهودات خاصّ را پیش ببرد، حمایت متقابل را از طریق ترتیباتِ هم‌کاری فراهم نماید، و نحوۀ مؤثّر بودن در یک چارچوب عملِ در حال تکامل را فرا گیرد.  نمونه‌ای چشمگیر از این ترتیبات، گروه‌های جوانان است که در یک محل با یکدیگر هم‌کاری می‌کنند و همسالانِ خویش را به مشارکت تشویق می‌نمایند.  تلاش‌های آنان طبعاً از تشویق و هدایت محبّت‌آمیز مؤسّسات بسیار بهره‌مند است امّا جوانان همچنین نشان داده‌اند که توانایی ابتکار عمل و شناسایی مسیرهای ثمربخش خدمت را دارا هستند.  در بسیاری مواقع کوشش‌های آنان در محیطی مملوّ از نزاع و آشفتگی، بی‌عدالتی اقتصادی، و شکاف‌های عمیق اجتماعی صورت می‌گیرد.  این جمع چالش‌هایی را که جوانان در چنین شرایطی با آن رو به رو هستند به‌ خوبی درک می‌کنیم ولی آنان را تحسین می‌نماییم چرا که به ‌جای درگیر شدن در ورطۀ انتقاد و محکوم کردن این و آن، راه‌های سازنده را برای مواجهه با آن موانع بزرگ می‌جویند و در مسیر غلبۀ نهایی بر آن موانع گام برمی‌دارند.

دوستان عزیز و محبوب، هرچند ایّام پرافتتان است و زمانه آشفته و متلاطم، امّا شما را بر آن می‌داریم که نهراسید و مأیوس نگردید.  مثل اعلی، حضرت عبدالبهاء ما را نصیحت فرموده‌اند که توکّل بر الطاف حقّ نماییم و ”در هر حال امیدوار“ باشیم و ”در هیچ حالتی نومید“ نگردیم و هر نفس مأیوس را چشمۀ امید شویم.  در مقابله با افق تیره و تار عالم، امیدواری سرمایه‌ای است کمیاب و گران‌بها امّا سرمایه‌ای که جامعۀ اسم اعظم بر مبنای اعتقاد راسخ به آیندۀ نوع انسان و نیز به واسطۀ آنچه از تجربۀ خود آموخته است، از آن سرشار و بهره‌مند است.  بی‌شمارند نفوسی که طالب و مشتاق طلیعۀ امیداند، نوری که شما قادرید به قلوب‌شان بیفشانید.

مثال زرّین جامعه‌ای که سالیان متمادی شعلۀ فروزان امید را محفوظ داشته است در پیروان ستم‌دیده امّا همواره صبور و شکیبا و همیشه ثابت‌قدم و راسخ حضرت کبریا در مهد امر الله نمایان است.  ملاحظه نمایید که آن ستایندگان جمال اقدس ابهی چه انضباطی به منصّۀ ظهور رسانده‌اند، با چه ثبوتی طیّ دهه‌ها ظلم و ستم بی‌امان به اصول خویش متمسّک مانده‌اند و با چه عزمی کوشیده‌اند از پیشرفت‌های هم‌کیشان خود در دیگر نقاط عالم بیاموزند و در سرزمین خویش در خدمت به هم‌وطنان و تسلّی آنان جدّ و جهد نمایند.  آن سالکانِ طریقِ صبر و قرار برای بسیاری از هم‌میهنان شعله‌های درخشان امید، سرچشمه‌های شفقت و بصیرت، و هم‌راهان معتمد در مسیر خدمت بوده و هستند.  آن یاران و یاوران عزیز طیّ هفته‌ها و ماه‌های اخیر دائماً در افکار و ادعیۀ مکرّر حاضر بوده‌‌اند و از خداوند مهربان مسئلت نموده‌ایم که در ظلّ الطاف بی‌پایان خود محفوظ و مصون‌شان دارد و یقین داریم که شما نیز در ادعیه و مناجات خویش آن عزیزان را به یاد داشته‌اید.

مجهودات خالصانۀ شما نیز در پیشبرد امر الهی به همان میزان، کانون ادعیه‌ای است که در آستان مقدّس تقدیم می‌داریم، به خصوص اکنون که در آغاز مرحلۀ جدیدی از نقشۀ نه‌ساله قرار داریم.  هر بار که به اعتاب مقدّسه مشرّف می‌شویم به یاد شما عزیزان ملتمسانه دعا می‌کنیم تا مساعی خالصانۀ شما جاذب تأییدات الهیّه گردد و برای شما قوّت و استقامت در امور مسئلت می‌نماییم، باشد که در عمل چالاک و در یادگیری پراشتیاق باشید و مشمول برکات کاملۀ ملکوت اعلی.

[امضا:  بیت العدل اعظم]